اربعين حسيني، تكرار ياد و خاطره حماسه سازان كربلاست

 

سلام بر حسين و اربعينش، سلام بر اربعين و زائرانش!

و سلام بر اندوه هاي دل آنان كه به سوغات بر مزار كشتگان، عشق بردند و به مويه نشستند.

به شوق زيارت صحن و سراي جان فزايت، اربعين شهادتت را به سوگ مي نشينيم،

يا حسين!

پس اگر از ما بپرسند شما در روز عاشورا كه دائماً حسين حسين مى‏كنيد و به سر خودتان مى‏زنيد، چه مى‏خواهيد بگوييد؟ بايد بگوييم: ما مى‏خواهيم حرف آقايمان را بگوييم، ما هر سال مى‏خواهيم تجديدحيات كنيم (يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اسْتَجيبوا للَّهِ وَ لِلرَّسولِ اذا دَعاكُمْ لِما يُحْييكُمْ).

بايد بگوييم عاشورا روز تجديد حيات ماست. در اين روز مى‏خواهيم در كوثر حسينى شستشو كنيم، تجديد حيات كنيم، روح خودمان را شستشو بدهيم، خودمان را زنده كنيم، از نو مبادى و مبانى اسلام را بياموزيم، روح اسلام را از نو به خودمان تزريق كنيم. ما نمى‏خواهيم حس امر به معروف و نهى از منكر، احساس شهادت، احساس جهاد، احساس فداكارى در راه حق، در ما فراموش بشود؛ نمى‏خواهيم روح فداكارى در راه حق در ما بميرد.

اين فلسفه عاشوراست، نه گناه كردن و بعد به نام حسين بن على بخشيده شدن! گناه كنيم، بعد در مجلسى شركت كنيم و بگوييم خوب ديگر گناهانمان بخشيده شد. گناه آن وقت بخشيده مى‏شود كه روح ما پيوندى با روح حسين بن على بخورد؛ اگر پيوند بخورد، گناهان ما قطعاً بخشيده مى‏شود ولى علامت بخشيده شدنش اين است كه دومرتبه ديگر دنبال آن گناه نمى‏رويم. اما اينكه از مجلس حسين بن على بيرون برويم و دومرتبه دنبال آن گناهان برويم، نشانه اين است كه روح ما با روح حسين بن‏ على پيوند نخورده است.

(حماسه حسینی ، شهید مطهری)